Özgürsün

Var olmanın dayanılmaz hafifliği değil de ağırlığını taşıyorum yine. Her gün kendime verdiğim sözleri çiğniyorum, hepsini de bilinçli olarak yapıyorum. Kuyumu benden başka kazan kimse yok, tüm dünyanın karşımda olması fikriyle kendimi çok uzun zamandır uyutuyordum fakat bunun doğru olmadığını öğrendiğimden beri huzursuzluğum beni öldürüyor. Beni oyalayacak, geride bırakacak, ayaklarımı yere çakacak hiçbir şey yok etrafımda; ya ben çıkardım ya da onlar beni itina ile itti. Mesele bu değil tabi, mesele hayatımda kendim hariç suçlayacak, belki de kin duyacak kimsem yok. Çoğu zaman bunun bana verilmiş en güzel hediye olduğunu kavrayarak, her yeni güne ben de son kullanma tarihi olmadan uyanıyorum; fakat bazen tüm suçun benim üzerimde olmasıyla, durup kalıyorsam benim hatam olduğu meselesiyle barışık kalamıyorum. Kendi ellerimin mahkumuyum. Evet artık her şey benim boynumda, kurduğunuz dünya yüzünden kendime geç kalmıştım zaten; kendimi bulmak şartıyla da bu küçük handikapla yaşayabilirim ben. İnsanın çaresizce bağlı olduğu normların bir anda ortadan kaybolmasının ne kadar özgürleştirici olduğunu farkına varmadan anlamak zor. Zorunda olmadığım hiçbir şeyi yapmıyorum artık, aranızdan biri olmak durumunda kaldığım zamanlardan kalma rollerimi de bir bagajın içine atıp kilitledim; ne zaman ortaya çıkarlar bilmiyorum ama onların çıkmasını bekleyecek değilim. Fakat asıl siz neler yapıyorsunuz, hani şu yaşamına müthiş bir ciddiyetle sarılanlar? Dünyalara sığdıramıyordunuz kendinizi; şimdiyse nasıl sığıyorsunuz odalarınıza merak ediyorum. İnsanın kendiyle yüzleşmesinin, yaşadıklarının bir illüzyondan ibaret olduğunu anlamasının tam zamanı gibi geliyor bana bu aralar. Ertelediğimiz tüm kötülüklerimizin, üstüne sifonu çektiğimizi sandığımız şeylerin bataklığının içinde bulduk kendimizi; hiçliği düşünmemiz mümkün değildi belki de karanlıkla burun buruna gelmeden. Maskelerinizi çıkarmanın vakti geldi, bilmiyordunuz son perdeyi oynadığınızı; belki daha iyi sergileyebilirdiniz oyununuzu fakat seyircileriniz çoktan o kapılardan çıkıp gitti. Rol yapacak kimse kalmadı, geriye bir tek sen kaldın!

Bir cevap yazın